Powrót

Niniejsze zajęcia są zajęciami socjoterapeutycznymi jakie należałoby przeprowadzić z dziećmi nieśmiałymi i zahamowanymi psychoruchowo, by można pomóc tym dzieciom w ich problemie.

Dzieci nieśmiałe to dzieci, które w kontakcie z rówieśnikami są:

• niepewne siebie i swoich posunięć,
• często się peszą,
• funkcjonowanie w grupie sprawia im trudności konsekwencją czego jest wycofywanie się z kontaktów społecznych,
• mają skłonność do izolacji, a zaniżona samoocena powoduje u nich brak wiary we własne siły,
• są nadmiernie wrażliwe, małomówne, miewające stany lękowe,
• są apatyczne, powolne, przygnębione, płaczliwe, wrażliwe na czyjąś dezaprobatę i odrzucenie.

Dzieci zahamowane psychoruchowo to dzieci lękliwe, u których obserwuje się trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych i obniżoną aktywność. Dezorganizacja ich zachowania obejmuje również sferę motoryczną. W zachowaniu uderza niezgrabność, niezręczność krępująca swobodę poruszania. Zahamowanie psychoruchowe u podłoża którego leży nieśmiałość utrudnia dzieciom kontakty społeczne, prowadzi często do unikania rówieśników, co nie sprzyja ich społecznemu przystosowaniu i działa hamująco na wykorzystanie posiadanych zasobów intelektualnych. Charakteryzuje je przesadna skrupulatność i staranność w wykonywaniu zadań. Niepewne swoich umiejętności zbyt mocno przeżywają sytuacje, gdy nie są w stanie wykonać zadania.

U podstaw tego typu zachowań leży lęk o charakterze społecznym jako reakcji na sytuację trudną, związaną z jednej strony z ekspozycja społeczną z drugiej - antycypacją niepowodzeń w związku z negatywną oceną swoich możliwości.

Socjoterapia jest formą zajęć grupowych, w których oddziaływania społeczne pełnią funkcję terapeutyczną. Wpływ grupy i związanych z jej obecnością procesów ma ponadto właściwości edukacyjne i rozwojowe.

Socjoterapia prowadzona w celach terapeutycznych służy przede wszystkim poszerzaniu umiejętności społecznych. Może być również pomocna w modyfikowaniu relacji pacjenta z jego otoczeniem (np. z rodziną) lub zastępować mu (czasowo lub trwale) dysfunkcyjne układy społeczne (np. w przypadku osób uzależnionych). Do celów terapeutycznych socjoterapii zaliczyć można też odreagowanie trudnych emocji, redukcję stresu czy pracę nad obrazem własnej osoby.

Edukacyjna funkcja socjoterapii skierowana jest przede wszystkim do dzieci i młodzieży. Zajęcia grupowe mogą służyć nauce zachowań społecznie akceptowanych, pełnienia funkcji społecznych, rozwijaniu umiejętności komunikacyjnych. Dla osób dorosłych terapia społeczna jest okazją do trenowania asertywności, umiejętności autoprezentacji czy wyrażania emocji. Praca w grupie to także szansa na lepsze poznanie samego siebie i pogłębienie wiedzy o innych ludziach.


PUER - Terapeutyczny Ośrodek dla dzieci, młodzieży i rodziny