Powrót

Terapia behawiorala oparta jest na zasadzie behawioryzmu, czyli wpływu otoczenia, bodźców i doświadczeń na postępowanie, zachowanie i myślenie człowieka. Założeniem tej terapii jest przekonanie, według którego zaburzenia funkcjonowania wynikają z wyuczonych reakcji na bodźce. To właśnie na tych reakcjach, ich ukierunkowaniu i poznaniu koncentruje się terapia. W terapii behawioralnej najważniejsze jest tak zwane "tu i teraz" oraz czas przyszły. Nie koncentruje się ona na badaniu podświadomych procesów psychicznych i dawnych traum, a uczy modyfikowania wyuczonych zachowań tak, by pozbyć się neurotycznych zachowań, negatywnych reakcji na określone bodźce, zaburzeń postrzegania świata lub samych siebie. Terapia behawioralna może być stosowana jako część procesu leczenia pacjenta, wraz z lekami lub osobno, jako jedyna forma pracy z pacjentem.

Terapia behawioralna: wskazania

Terapia behawioralna stosowana jest w przypadku zaburzeń lękowych i depresji. Terapia behawioralna zalecana jest w przypadku różnego rodzaju fobii – na przykład arachnofobii (lęku przed pająkami), zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń lękowych, schizofrenii, stresu pourazowego (PTSD). Ten rodzaj terapii ma zastosowanie również w resocjalizacji więźniów lub młodzieży przebywającej w ośrodkach resocjalizacyjnych, a także w leczeniu zaburzeń odżywiania: anoreksji i bulimii, w przypadku których chory ma zaburzony obraz własnego ciała. Terapia behawioralna stosowana jest także w przypadku wystąpienia depresji poporodowej.

Terapia behawioralna: przebieg

Terapia poznawczo-behawioralna to terapia krótkoterminowa. Czas trwania terapii behawioralnej to zwykle od 6 tygodni do pół roku, podczas gdy inne rodzaje leczenia, na przykład terapia psychodynamiczna, mogą trwać nawet kilka lat. Sesje terapeutyczne w przebiegu terapii behawioralnej odbywają się zwykle dwa razy w tygodniu, trwają około 30-60 minut i obejmują cztery podstawowe czynniki. Najpierw nazywany jest problem, nad którym pacjent potrzebuje pracować. Następnie określany jest sposób myślenia pacjenta w zetknięciu z daną sytuacją. Nazywane są emocje, uczucia i skojarzenia wywołane bodźcem lub sytuacją, w której pacjent reaguje w określony sposób. Te czynniki składają się na ostateczny sposób działania pacjenta w reakcji na dany bodziec.

Ta właśnie reakcja bywa problematyczna i może utrudniać życie i funkcjonowanie pacjenta. Na przykład przy zaburzeniu odżywiania, jakim jest bulimia, pacjent ma zaburzone postrzeganie własnego ciała oraz ataki napadowego jedzenia, po czym często wymiotowania. Ta reakcja bywa sposobem odreagowywania bodźców takich jak sytuacje stresowe, problemy osobiste, problem z akceptacją własnego ciała. W tym przypadku terapia poznawczo-behawioralna pozwala na przeanalizowanie powiązań między emocjami a działaniami pacjenta, uświadomienie sposobu myślenia i w związku z tym ułatwienia kontroli nad powtarzaniem zachowań destrukcyjnych, lub w innych wypadkach na przykład ataków paniki.


PUER - Terapeutyczny Ośrodek dla dzieci, młodzieży i rodziny